امروز به یاد گل پرپر شده ام دوباره دلم گرفت و چشمانم را برای لحظه ای بستم و در عمق وجودم نبودش را احساس کردم نمی دانم این حس غریب چیست چرا چند وقتی است که اجل جانم شده نمی دانم نبودش اثبات کننده چیست؟ نمی دانم چرا دیگر صدایش به گوش نمی رسد نمی دانم چرا مثل همیشه دستانش نوازشگر دستانم نیست آنگاه که مرا صدا می زد دیگر آن نغمه دلنشین در گوشم طنین انداز نمی شود.

آخر ای گلچین روزگار وقت چیدن گل من نبود آخر او با کوله باری از امید نشست و چشم به دریچه های آسمان دوخت ولی نوری نیافت برای فرار برای گریز از تنهایی

او چقدر تنها بود و تنهایی اش را هیچکش احساس نکرد چرا چرا قلبش همواره شکست و ما را ترک کرد.

کجا رفتی رضای مهربانم

کجا رفتی تو ای آرام جانم

فدای خنده های تلخ و سردت

کجا رفتی که نیستی در کنارم

چرا بی خواهرت ره توشه بستی

چرا در اوج غم ساکت نشستی

چرا آرام جانم

چرا ای مهربانم

داداشم نیستی ببینی اونی که باعث پاشیدن زندگیت شد داره جای تو پدری می کنه واسه زهرا، زهرای تو.

زهرایی که از دوریش خودتو پرپر کردی؟

آره آره تو نیستی ولی آبجی هست عزیزکم هیچ وقت نبودت انقدر عذابم نمی داد. سال گذشته این موقع بود که می اومدی و شونه هات از شدت ضربه های زنجیر حس نداشت. آره تو مهربون تنها نیستی آقا امام حسین پیشته اون تنهات نمی زاره. تو که به یاد آقا امام حسین آب می خوردی و هیچ گاه السلام علیک یا اباعبدالله از زبونت نمی افتاد.

عزیزم خاطراتت تا آخر عمرم با من است.

خداحافظ خداحافظ عزیزم

بیا بنگر که من در غم اسیرم

خداحافظ کبوتر، موج دریا

به امید وصالت مرده دنیا

بیا آتش بزن بر قلب خسته

بیا دیگر دلم ره توشه بسته

بیا آخر به من گو مهربانم

چرا رفتی و من تنها بمانم

همیشه آشنای قلب من بود

دو دست خسته و یک جسم کبود

بیا پایان دنیا نیست آنجا

بیا آغاز فرداست آنجا

                                 بیاد رضای مهربانم

منم من "میهمان هر شبت"لولی وش مغموم منم من"سنگ تیپا خورده رنجور منم

دشنام پست افرینش"نغمه ناجور" نه از رومم نه از زنگم" همان بیرنگ بیرنگم"سلام

دلم گرفته است

به ایوان میروم وانگشتانم را

بر پوست کشیده شب میکشم

چراغهای رابطه تاریکند

کسی مرا به افتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار ===این پرنده مردنیست