روزی که تو را دیدمو پروانه شدی

پر گرفتی و برفتی و تو افسانه شدی

دست در پیچ و خم زلف حریرت کردم

پس زدی دست مرا رفتی و بیگانه شدی

من قدم تا قدمت گفتمت ای دوست مرو

راه خویشت بگرفتی و به میخانه شدی

گفتم امید دلم سرخی لبهای تو بود

رفتی و با عدمت باعث ویرانه شدی

ای امیرآزار از این شعر چه مقصودت بود

نکند دل به کسی دادی و دیوانه شدی  

شاعر: امیر یوسفی